سمند دولت اگر چند سر كشيده رود
زهمرهان به سر تازيانه ياد آريد
نمي خوريد زماني غم وفاداران
زبي وفايي دور زمانه ياد آريد حافظ
منظومه گم گشته راه مقصود
كودكي هم مفهوم ساده آدمي ست
ميان دو لحظه بودن و نبودن
وعاشقي اما!
پنجره اي ست فراتر از ابديت
در هنگامه دوشوق
چون بالهاي دو قوي سپيد
درمكاشفهِ بهاري لذت
با احلام طرب انگيزِ هستي
ويا چون من وتو
كه از ديوار جدايي ها عبور مي كنيم
بي واهمه از چشمان نامحسوس
.......
سا لها مي گذرد
سالها ي مدرسه و گريز
دانشگاه و انقلاب
سربازي و جنگ
و ما كه پي در پي
پلهايي در اضطراب-
از خاطراتمان ساختيم بنام زندگي
وگاهي كه ترسيدم حتي از عشق
به خلوت دل خود رفتيم
با چشماني كه حسرت!
مگر، پلكي عاشقانه داشت
روزها و سالهاي پر هياهو وپر آشوب
كه مجذوب خيابان بوديم
سْرَكِ يك قرار!
دلبسته كوچه اي بنبست
آه خدايا دوست دارم
كوچه هاي جهان را
*تنگاره هاي كوچك مهرباني
وقت بگذشت
نسل من هنوز هم درپي ياد ها و يادگارهاي خويش است
اي دل اي دل اي دل
اي ناله هاي بي سرانجام
اي شعله هاي خاكستر شده ازبادهاي خوفناك جنوبي
اي اندوه بي مقدار بريده از آسودگي و آرزوها
اي كاش به آدمي تبسم مي كرديم!
وتماشاگر نعش اين همه دلداده نبوديم
در غبار رخصت غم ها و تنش ها
سختي نامحدودعزلت ها
بيچاره گي دل بستگي ها
آغازي متصور نبود
همچنان كه پاياني
خواستم بگويم چيز غريبي ست هستي!
همچنان كه زمان
همچنان كه مكان
وعشق هم
كه قرابت لحظه هاي بهاري جهان است
شوق استواري زمين
آرامش خزاني دريا
زيربي تابي هوسناك خورشيد در هنگامه غروب
شوراب شبانه جنگل و حشرات
و آسودگي انسان
*****
اگر نبود!
گدازش آتش فشان در خورشيد
برخواسته از مهابتي شورانگيز
ويا اشتياق بي پايان ذهن به نگاهي دررمز و راز افق
ويا وقاري شيدايي
كه روح را به جستجوي خدا مي برد
با كاينات
وانبوه كهكشانها
جز حصاري!
جز حصاري !
تلخ و جانفرسا
هيچ نبود!
*****
و گاهي اگر دخمه اي فقط
بر قله كوهي
كه عارفي گريزان را
مجذوب خود مي كرد
همه
گويي نبود
وهيچ هم نبود!
وچه بيچاره آدمي
بي سهمي اندك
بر اين سفره زميني!
حالا ديگر-
بي حوصله ،خسته نگاه مي كنم
به هر چه ستاره كه دراين شب است
يا آتش بازي شهاب هاي بيقرار
كه مهمان آسمان امشب است
علي ربيعي (بهار) ماهشهر تابستان 1388
