جلوه مهر
در بيابان تشنه خيالم
برايت بركه اي مي سازم
از همه حفر ه هاي دلم
وآنسوتر درختي مي كارم
بااسبي و بره اي و پرنده اي
و يقين ستيزنده آدميان را به كناري مي نهم
چون نلسون ماندلا
كه نفرت را پشت ميله هاي زندانش جا گذاشت
و چون نيل پراز زندگي شد
پراز اسب هاي آبي رام
كه آن سوي نيزار ها معاشقه دارند
ماهشهر سال ۱۳۸۷ علي بهار
ستم كشيدن بهتر از ستم كردن است (پوپر)
در جبهه
با لحظه هاي يأس
در رخوت غروب
ميش درنگ و حوصله آرام ميرود--
تا امتداد خامش شب هاي انتظار
بيشه پر از خيال
سنگر ميان مبهم و ابهام روزگار
اشك محبتي كاش! از ماشه مي چكيد
تا با غبار آن دنياي آدمي رنگي دگر شود
دلگير آسمان
افسرده كوه
غمگين چشم غزال مهاجر
شكسته قلب پرنده
ازكوچ بي دليل
اميد
آه اي شب ديجور
اي جنگ ناگزير
آستانه تحمل مي رود!
به پنجره هاي نيمه بازاميد من
سمت خورشيدهاي بي دريغ را نشان دهيد
كهكشان صلح جاودانه را امان دهيد
جنگ زده
ما جنگ زدگان جنگ زده اي مي طلبيم
از بهر خدا خانه اي مي طلبيم
از بهر خدا خانه اي نيست دگر
آواره شده بهانه اي مي طلبيم
نخل
نخل اي درخت پينه
چوبپاي بزم و آهنگ
عمرت دراز بادا
تقدير ماست اين جنگ
باز خاطرم خطا رفت
با ساحل سبقها
لاله ها سخن بگوييد
كه چه در گذشته اينجا
تجربه
وقت دلگير غروب
ساعت تجربه خمپاره
خلسه سنگر در دامن كوه
وشهابي پنهان تا دل شب
نامه اي در دستم
ميدوم سمت افق
قصد دارم كه به خورشيد برسم
من چقدر تنهايم
تفنگ
آه اي اميد من
كه در شبانه هاي سنگرو چراغ نفتي و سكوت زنده اي
در آبشار ديده گان خسته ام ببين!
شبي توآرزوي خواب كودكانه را
مويه هاي مادرانه را
تنفنگ!
يار مهربان من !؟
حصار بي دليل و بي زبان من
مشكل زمانه و زمان بي امان من !
آتش بس
در صبح صلح
اشكها پيوسته
بي دريغ
از جويبار رخسار سرباز روانند
عطش رزمنده
به شهر و كوچه و خانه
به ديدن يار
تا آفتاب تموز مي رسد
اي سالهاي پر ستاره و زخمي !
از انقياد جنگ
سالهاي جنگ تحميلي در جبهه علي بهار
