بغض  را در گلو فرو مي برم با اندكي مكث در چهره اش مي نگرم باور نمي كنم او هماني باشد كه در ذهن و خاطرم داشتم و حالا بعد از ساليان دور و درازي كه گذشته  باز از راهي دور آمده تا در اين شهر ي كه ساكنم   مرا ببيند از يك دوست واسط بين من و او كه هم اينك استاد دانشگاه ست شنيده بودم كه او  همين دوستي كه حالا روبرويم ايستاده پس از فراغت از تحصيل در رشته متالوژي دانشگاه صنعتي شريف ديوانه شده و راهي  تيمارستان ! در همدان ! و اينك او روبرويم ايستاده  با وضعيتي آشفته و پريشان و در دستش كيسه اي مشمايي  حاوي شناسنامه و مدرك پايان تحصيلات دانشگاهي ؛ خوشحال از ديدن او بعد از يك دهه از طرفي و افسرده از شرايطي كه دارد. او را به منزل   آورده مي فرستم كه دوشي بگيرد و شامي صرف مي كنيم دوست واسطمان به من گفته بود كه سعي كن زياد با او صحبت نكني ، بگذار در خودش باشد من با همين قاعده او را چند ساعتي  در خانه پذيرايي مي كنم كنجكاو و متعجب اطاق را ورانداز مي كند ميگويد هي خيلي پيشرفت كردي در دلم مي گويم نه ! پسر خوب تو ماندي! و زندگي مي رود  اندكي بعد  با هم  به خيابان مي رويم تا قدمي زده باشيم و يادي از گذشته و دوستان و او با ياد تك تك  آنان بلند بلند مي خندد دوست واسط گفته بود كه او  نبايد بخندد .دوستم  را به تنها هتل شهر مي برم تا  براي شبي در هتل  بماند و بامداد فردا كه بيايد او را سوار بر قطار كرده راهي شهرش مي كنم در حال بدرقه هستيم من غمگين به چهرهاش نگاه مي كنم و او بلند بلند مي خندد و فرياد مي زند  يادت باشد شايد هيچوقت همديگر را نبينم ..........