به عزم مرحله عشق نه قدمی

که سودها ازاین سفر توانی کرد

                            حافظ

نجواي  عاشقانه 1

هوا ملايم بود

وفصل هم پراز سينه چكاوك وباغ

ابرها مثل هميشه بار  دلتنگي  

تو با حوصله كبوتر

از پرواز مي گفتي

از آزادي

از ازدحام لبخند

گل بنفشه  هاي جادويي

 خيره در چحچه ريز حشرات

مرا به عادت عاشقانه نگاهت پريشان ميكردند

محو تماشاي

پروانه ها بودم

كه  به آرامي

 صيد دستانت مي شدند

تو مي گفتي حوصله كن

تا بهار بيايد

من  از لبخندت بهار را طلب مي كردم

چه رازهايي كه دردل داشتيم و بر زبان  مي كاشتيم

نجواي  عاشقانه 2

در يا را بي دغدغه موج  تماشا مي كرديم

بيابان را بي دغدغه طوفان

جنگل آغاز رازداري ما بود

و پچپچه جيرجيركها را در انتهاي شاخه بادام بن ها حس مي كرديم

صداي پاي كفشدوزكها را بر برگ ها ي  سبز مردابي مي شنيديم

مسافر آسمانهاي همه كهكشان بوديم

چه حسي داشت تخيل ما

كه بر بال آرزوهاي ما مي نشست

و كودكي را براي  ما جاودانه مي كرد

ماهشهر علي بهار